انواع ایمپلنت

ایمپلنت‌های دندانی را می‌توان بر اساس معیارهای مختلف در گروه‌های گوناگون طبقه‌بندی کرد. این طبقه‌بندی های ایمپلنت دندان بر پایه نوع ایمپلنت، روش قرارگیری آن در فک، ابعاد شامل طول و قطر، شکل ظاهری، ساختار بدنه و سایر ویژگی‌ها انجام می‌شوند که در ادامه به معرفی مهم‌ترین دسته‌بندی‌های ایمپلنت دندان می‌پردازیم.

انجام انواع ایمپلنت در کلینیک دکتر حقانی در شمال تهران

ایمپلنت‌های دندانی از نظر شکل و نوع طراحی به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شوند که هرکدام برای شرایط خاص بیمار و ساختار فک مناسب هستند. انواع ایمپلنت در کلینیک دکتر حقانی در کمترین زمان ممکن و بدون درد شدید انجام می‌شود.

انتخاب نوع و شکل ایمپلنت تأثیر زیادی در موفقیت درمان، استحکام اتصال به استخوان و دوام آن در طول زمان دارد که در این زمینه پزشکان کلینیک دکتر حقانی شما را راهنمایی می‌کنند.

در ادامه با رایج‌ترین انواع ایمپلنت بر اساس فرم ظاهری و نوع طراحی آن‌ها آشنا می‌شویم.

مقالات دیگر: ایمپلنت فوری بدون جراحی

انواع ایمپلنت دندان براساس نوع فیکسچر

یکی از رایج‌ترین شیوه‌های دسته‌بندی ایمپلنت‌های دندانی، طبقه‌بندی آن‌ها بر پایه نوع فیکسچر است. فیکسچر بخشی از ایمپلنت محسوب می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و عملکردی مشابه ریشه طبیعی دندان دارد. ایمپلنت‌ها بر اساس نوع فیکسچرهای استخوانی به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شوند، از جمله:

ایمپلنت ساب پریو استیل (روی استخوانی)

یکی از انواع خاص ایمپلنت‌های دندانی، ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل هستند که از جنس فلز ساخته می‌شوند و برخلاف ایمپلنت‌های معمولی، روی استخوان فک و در زیر بافت لثه قرار می‌گیرند، نه داخل استخوان.

قاب فلزی این نوع ایمپلنت از عناصر مقاومی مانند مولیبدن، کروم یا کبالت تولید می‌شود و پس از انجام مرحله نخست کاشت و بهبود اولیه لثه، به طور کامل در محل خود تثبیت می‌گردد.

اگرچه امروزه این روش کاربرد چندانی ندارد، اما در شرایطی مانند ناتوانی در استفاده از دندان مصنوعی یا کاهش تراکم استخوان فک، می‌تواند گزینه مناسبی برای جایگزینی چند دندان از دست‌رفته در یک ناحیه باشد.

ایمپلنت اندواستیل (داخل استخوانی)

ایمپلنت‌های اندوستیل یا داخل‌استخوانی متداول‌ترین نوع ایمپلنت دندان هستند که مستقیماً درون استخوان فک قرار می‌گیرند و اغلب برای جایگزینی یک دندان از دست‌رفته به کار می‌روند.

ساختار این نوع ایمپلنت به شکل استوانه‌ای است و از دو بخش پیچ و یک اباتمنت تشکیل شده که در نهایت به تاج دندان متصل می‌شود. سطح آن‌ها ممکن است صاف یا دارای تیغه‌هایی برای افزایش پایداری در استخوان باشد.

جنس ایمپلنت‌های اندوستیل از تیتانیوم، زیرکونیوم یا سرامیک است. این گروه شامل انواع مختلفی از جمله ایمپلنت‌های پیچی، تیغه‌ای و نوع عرضی می‌شود که بسته به شرایط بیمار و ساختار فک انتخاب می‌شوند.

ایمپلنت ساب پریو استیل (روی استخوانی)

ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل یکی از انواع ایمپلنت‌های دندانی هستند که از فلز ساخته شده و به جای قرار گرفتن درون استخوان فک، روی سطح آن و زیر بافت لثه قرار می‌گیرند.

چارچوب فلزی این نوع ایمپلنت معمولاً از موادی مانند مولیبدن، کروم یا کبالت تهیه می‌شود و پس از مرحله اولیه کاشت و بهبود لثه، به‌طور کامل در جای خود ثابت می‌گردد.

اگرچه امروزه کاربرد این روش چندان رایج نیست، اما در مواردی که بیمار قادر به استفاده از دندان مصنوعی نیست یا استخوان فک تراکم کافی برای کاشت ایمپلنت معمولی ندارد، می‌توان از این روش برای جایگزینی چند دندان از دست‌رفته در یک ناحیه استفاده کرد.

ایمپلنت زایگوماتیک

این نوع ایمپلنت در استخوان گونه (زایگوماتیک) قرار داده می‌شود و زمانی به کار می‌رود که استخوان فک فضای کافی برای کاشت ایمپلنت معمولی نداشته باشد. این روش به دلیل پیچیدگی و شرایط خاص، به‌صورت محدود و تنها در موارد خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنت دندانی براساس مراحل کاشت

ایمپلنت‌های دندانی را می‌توان بر اساس مراحل کاشت نیز طبقه‌بندی کرد، که این تقسیم‌بندی با توجه به شرایط بیمار و نیازهای درمانی او انجام می‌شود. در نوع تک مرحله‌ای، فیکسچر بلندتری درون فک قرار می‌گیرد که بخشی از آن از لثه بیرون می‌ماند.

در برخی موارد، تمام مراحل کاشت ایمپلنت در یک جلسه انجام می‌شود و تاج دندان یا پروتز به‌صورت همزمان روی فیکسچر قرار می‌گیرد. در مقابل، ایمپلنت‌های دو مرحله‌ای طی دو فاز جداگانه انجام می‌شوند. ابتدا فیکسچر در استخوان فک جای‌گذاری شده و لثه روی آن بسته می‌شود.

پس از طی دوره‌ای برای بهبود، که معمولاً بین دو تا چهار ماه طول می‌کشد، در مرحله دوم اباتمنت روی ایمپلنت نصب شده و تاج دندان روی آن قرار می‌گیرد.

ایمپلنت دندان براساس اندازه

ایمپلنت‌های دندانی در اندازه‌ها و قطرهای مختلفی تولید می‌شوند تا بتوانند متناسب با شرایط مختلف فک و نوع دندان جایگزین‌شونده مورد استفاده قرار گیرند. انتخاب اندازه مناسب ایمپلنت نقش مهمی در موفقیت درمان، استحکام ساختار کاشت و راحتی بیمار دارد. در ادامه، با انواع ایمپلنت‌ها بر اساس اندازه آشنا می‌شویم.

ایمپلنت‌های استاندارد

رایج‌ترین نوع ایمپلنت با کاربرد گسترده در ناحیه دندان‌های جلویی قطر تقریبی ۳.۵ تا ۴.۵ میلی‌متر این ایمپلنت‌ها به دلیل طراحی متناسب و عملکرد بالا، انتخاب اول بسیاری از بیماران هستند.

مینی ایمپلنت‌ها

مناسب برای فضاهای محدود در استخوان فک و بدون نیاز به اباتمنت، نصب ساده با دوره نقاهت کوتاه‌تر، ساختار آن شامل پایه تیتانیومی، توپ، سوکت و حلقه لاستیکی است که مراحل درمان را کاهش می‌دهد.

ایمپلنت‌های پهن

ایده‌آل برای نواحی عقبی دهان با دندان‌های بزرگ و فشار زیاد جویدن، قطر بین ۴.۵ تا ۶ میلی‌متر به دلیل طراحی پهن و مقاوم، قدرت تحمل بیشتری دارند و برای دندان‌های خلفی بسیار مناسب‌اند.

ایمپلنت دندان براساس شکل ظاهر

اایمپلنت‌ها از نظر طراحی ظاهری به چند گروه اصلی تقسیم می‌شوند. این تنوع به پزشکان کمک می‌کند تا با توجه به شرایط استخوان فک و نیاز درمانی بیمار، مناسب‌ترین گزینه را انتخاب کنند.

ایمپلنت استوانه‌ای

مدل کلاسیک و پرکاربرد در بین انواع ایمپلنت، مناسب برای استخوان‌های با تراکم متوسط است. این نوع ایمپلنت که طراحی استوانه‌ای دارد، سال‌هاست در درمان‌های ایمپلنتولوژی استفاده می‌شود و برای اکثر بیماران گزینه‌ای استاندارد به شمار می‌آید.

ایمپلنت مخروطی

طراحی tapered برای تطبیق بهتر با استخوان‌های تحلیل‌رفته و سازگار با استخوان‌های نازک و کم‌تراکم است. ایمپلنت‌های مخروطی در شرایطی که تثبیت ایمپلنت دشوار است، عملکرد بهتری دارند و فیکس شدن آن‌ها در استخوان فک آسان‌تر صورت می‌گیرد.

ایمپلنت صاف

مدل بدون رزوه با کاربرد خاص در شرایط استخوانی پیچیده و ایده‌آل برای استخوان‌های بسیار نازک یا فشرده است. این ایمپلنت‌ها برای بیمارانی با تحلیل شدید استخوان توصیه می‌شوند و به دلیل ساختار ویژه، امکان جای‌گذاری در نواحی با تراکم پایین را فراهم می‌کنند.

انواع ایمپلنت دندان براساس نوع اتصال

در فرآیند کاشت دندان، نوع اتصال میان ایمپلنت و اباتمنت نقش مهمی در استحکام، دوام و دقت درمان دارد. اباتمنت قطعه‌ای است که بین پایه ایمپلنت و تاج دندان قرار می‌گیرد. اتصالات مختلفی برای این منظور طراحی شده‌اند که هرکدام ویژگی‌ها و کاربردهای خاص خود را دارند.

اتصال شش‌ضلعی داخلی (نری)

رایج‌ترین نوع اتصال در ایمپلنت‌های دندانی است. در این روش، ساختار شش‌ضلعی در داخل ایمپلنت تعبیه شده و اباتمنت درون آن قرار می‌گیرد و اتصال محکمی ایجاد می‌شود.

اتصال شش‌ضلعی خارجی (نری)

در این نوع اتصال، ساختار شش‌ضلعی به صورت بیرون‌زده از سر ایمپلنت قرار دارد و اباتمنت روی آن نصب می‌شود. این مدل برای برخی شرایط درمانی خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اتصال هشت‌ضلعی داخلی (مادگی)

ساختار هشت‌ضلعی درون ایمپلنت طراحی شده تا دقت بالاتری در قرارگیری اباتمنت فراهم کند. این اتصال بیشتر در ایمپلنت‌های پیشرفته کاربرد دارد و برای شرایطی که نیاز به ثبات بیشتر است، مناسب‌تر است.

انواع ایمپلنت دندان براساس ماده سازنده

ایمپلنت‌های دندانی بر اساس ماده‌ سازنده به دو نوع اصلی تقسیم می‌شوند که اولی تیتانیومی و دومی زیرکونیومی است.

ایمپلنت‌های دندانی بر اساس جنس مواد

با پیشرفت علم مواد، گزینه‌های متنوع‌تری برای ساخت ایمپلنت‌های دندانی در دسترس قرار گرفته‌اند. امروزه علاوه بر فلزات متداول، از سرامیک‌های پیشرفته نیز در ساخت ایمپلنت استفاده می‌شود.

ایمپلنت تیتانیومی

تیتانیوم از دهه ۱۹۵۰ تاکنون به عنوان استاندارد طلایی در کاشت دندان شناخته می‌شود و به دلیل دوام بالا و زیست‌سازگاری قوی، بیشترین موفقیت درمانی را داشته است.

ایمپلنت زیرکونیومی

گزینه‌ای زیبا و بدون فلز برای افراد حساس به تیتانیوم است.
زیرکونیوم به دلیل رنگ سفید، ظاهر طبیعی‌تری نسبت به تیتانیوم دارد و برای بیمارانی که زیبایی یا حساسیت‌های فلزی برایشان اهمیت دارد، انتخابی ایده‌آل است.