توسط : بیماریهای لثه یکی از شایعترین مشکلات دندانی در جوامع امروزی هستند و درصد بالایی از افراد بزرگسال را درگیر میکنند. این بیماری که در مراحل اولیه خود با التهاب و خونریزی لثه همراه است، در صورت عدم درمان به تحلیل استخوان و از دست رفتن دندانها منجر میشود.
زمانی که فردی دندان خود را به دلیل بیماری لثه یا هر علت دیگری از دست میدهد، به دنبال جایگزین مناسبی برای آن است تا بتواند عملکرد جویدن، صحبت کردن و زیبایی لبخند خود را بازگرداند. ایمپلنت دندان در حال حاضر بهعنوان بهترین روش جایگزینی دندان شناخته میشود، زیرا برخلاف پروتزهای متحرک یا بریجها، به صورت دائمی در استخوان فک قرار گرفته و عملکردی مشابه دندان طبیعی دارد.
اما پرسش مهمی که همواره برای بیماران دارای بیماری لثه مطرح میشود این است که آیا آنها نیز میتوانند کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت باشند یا خیر.
پاسخ به این سؤال ساده نیست و به شرایط بیمار، شدت بیماری لثه و میزان تخریب بافتهای نگهدارنده بستگی دارد. بسیاری از افراد تصور میکنند که وجود بیماری لثه به معنای ممنوعیت مطلق برای کاشت ایمپلنت است، در حالی که اگر این بیماری بهطور کامل درمان و کنترل شود، شانس موفقیت ایمپلنت همچنان بسیار بالاست.
در حقیقت نکته کلیدی این است که قبل از اقدام به کاشت، باید وضعیت لثهها به دقت بررسی و در صورت وجود عفونت یا التهاب، درمان شود. سپس با ایجاد شرایط پایدار در محیط دهان، میتوان ایمپلنت را با خیال راحتتری انجام داد. بنابراین ایمپلنت برای بیماران دارای سابقه بیماری لثه ممکن است با کمی چالش همراه باشد اما غیرممکن نیست و در بسیاری موارد نتایج بسیار موفقی به همراه دارد.
بیماری لثه و تأثیر آن بر درمان ایمپلنت
بیماری لثه یا پریودنتیت یکی از مهمترین عوامل از دست رفتن دندانها در بزرگسالان است. این بیماری ابتدا با التهاب لثه آغاز میشود و در مراحل پیشرفتهتر به استخوان فک که نقش اصلی در نگهداری دندانها دارد سرایت میکند. از آنجا که ایمپلنت برای تثبیت نیازمند استخوان سالم و با تراکم کافی است، وجود بیماری لثه درماننشده میتواند تهدید جدی برای موفقیت کاشت باشد.
زمانی که باکتریها در فضای اطراف دندان و لثه تجمع پیدا میکنند، باعث تخریب تدریجی بافتهای نرم و سخت میشوند. این روند اگر ادامه یابد نه تنها دندانهای طبیعی لق و از دست میروند بلکه زمینه برای شکست ایمپلنت نیز فراهم میشود. در حقیقت یکی از دلایل اصلی شکست ایمپلنت، بیماریای به نام پریایمپلنتیت است که شباهت زیادی به بیماری لثه دارد و موجب عفونت اطراف پایه ایمپلنت میشود.
بنابراین اگر بیماری لثه بدون جراحی لثه باقی بماند و بیمار در همان شرایط اقدام به کاشت کند، احتمال عفونت و عدم جوشخوردن پایه با استخوان بسیار زیاد خواهد بود. نکته مثبت اینجاست که اگر بیماری لثه در مراحل اولیه شناسایی و درمان شود، بسیاری از بیماران همچنان میتوانند کاندیدای موفقی برای ایمپلنت باشند.
حتی در مواردی که تحلیل استخوان اتفاق افتاده، با استفاده از روشهای بازسازی مانند پیوند استخوان یا جراحی لثه میتوان شرایط لازم را فراهم کرد. پس به طور خلاصه میتوان گفت بیماری لثه تأثیر مستقیمی بر درمان ایمپلنت دارد اما با مدیریت درست این بیماری، همچنان امکان دستیابی به نتایج عالی وجود دارد.
مقالات دیگر: تعویض پروتز ایمپلنت
شرایط لازم برای انجام ایمپلنت در بیماران با مشکلات لثه
برای اینکه بیمار مبتلا به بیماری لثه بتواند ایمپلنت دندانی موفقی داشته باشد، ابتدا باید یکسری شرایط مهم برآورده شود. اولین شرط، درمان کامل عفونت و التهاب لثه است. این درمان ممکن است شامل جرمگیری عمیق، استفاده از آنتیبیوتیکها، جراحی لثه یا ترکیبی از این روشها باشد.
پس از کنترل بیماری و ایجاد محیطی سالم در دهان، دندانپزشک میتواند تصمیم بگیرد که آیا بیمار شرایط کافی برای ایمپلنت دارد یا خیر. شرط دوم، وجود تراکم استخوانی مناسب در ناحیه بیدندان است. در بسیاری از بیماران لثهای، به دلیل تحلیل استخوان ناشی از عفونت، تراکم استخوانی کافی وجود ندارد. در این موارد از روشهایی مانند پیوند استخوان، استفاده از پودر استخوان یا عمل سینوس لیفت کمک گرفته میشود تا پایه ایمپلنت در آینده استحکام کافی داشته باشد.
شرط سوم رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان توسط بیمار است. حتی اگر بیماری لثه درمان شود، در صورت عدم رعایت بهداشت، احتمال بازگشت عفونت وجود دارد و این موضوع میتواند به شکست ایمپلنت منجر شود. بنابراین بیمار باید متعهد شود که مسواک زدن صحیح، نخدندان کشیدن و مراجعه منظم به دندانپزشک را بهعنوان بخشی از سبک زندگی خود بپذیرد.
شرط چهارم، کنترل بیماریهای سیستمیک مانند دیابت است، زیرا این بیماریها مستقیماً بر سلامت لثهها و موفقیت ایمپلنت تأثیر میگذارند. در نهایت، شرط پنجم داشتن انتظارات واقعبینانه است. بیمار باید بداند که روند درمان ممکن است طولانیتر شود و به جراحیهای جانبی نیاز داشته باشد. در مجموع، با رعایت این شرایط، بیماران لثهای نیز میتوانند شانس بالایی برای موفقیت ایمپلنت داشته باشند.
مزایای ایمپلنت برای بیماران پس از درمان لثه
بیمارانی که سابقه بیماری لثه داشتهاند و پس از درمان تصمیم به کاشت ایمپلنت میگیرند، از مزایای متعددی برخوردار میشوند. یکی از مهمترین مزایا، بازگشت توانایی جویدن طبیعی است. دندانهای مصنوعی متحرک یا بریجها معمولاً قدرت جویدن محدودی دارند، در حالی که ایمپلنت مانند دندان طبیعی به استخوان فک متصل شده و به فرد امکان میدهد غذاهای متنوعی را بدون نگرانی بجود. مزیت دوم، پیشگیری از تحلیل بیشتر استخوان است.
زمانی که دندان از دست میرود و جایگزین مناسبی قرار داده نمیشود، استخوان فک به تدریج تحلیل میرود. ایمپلنت با وارد کردن فشار طبیعی هنگام جویدن، مانع این تحلیل شده و حتی به حفظ حجم استخوان کمک میکند.
مزیت سوم، بهبود زیبایی لبخند و چهره است. بیماران لثهای اغلب پس از درمان و کاشت ایمپلنت، شاهد تغییر چشمگیری در اعتماد به نفس و رضایت از ظاهر خود هستند. مزیت چهارم، ثبات و دوام بالای ایمپلنت است. برخلاف دندان مصنوعی که ممکن است لق شود یا به راحتی از دهان خارج گردد، ایمپلنت بهطور دائمی در استخوان قرار میگیرد و راحتی بیشتری را برای بیمار فراهم میکند.
همچنین مزیت دیگر این است که ایمپلنت باعث آسیب به دندانهای کناری نمیشود، در حالی که بریجها نیازمند تراش دندانهای سالم مجاور هستند. مجموع این مزایا نشان میدهد که حتی بیماران با سابقه بیماری لثه نیز پس از درمان کامل میتوانند کیفیت زندگی خود را به شکل قابل توجهی ارتقا دهند و لبخندی سالم و زیبا داشته باشند.
مراقبتهای قبل از ایمپلنت در بیماران دارای بیماری لثه
قبل از انجام ایمپلنت، بیماران لثهای باید مجموعهای از مراقبتها و اقدامات آمادهسازی را انجام دهند تا شرایط دهان و دندان برای کاشت بهینه شود. اولین اقدام، درمان کامل عفونتها و التهابهای موجود است. این درمانها شامل جرمگیری حرفهای، استفاده از آنتیبیوتیکها، جراحی لثه یا ترکیبی از این روشهاست. هدف این است که محیط دهان عاری از باکتریهای مضر شود تا پایه ایمپلنت در فضایی سالم قرار گیرد.
اقدام دوم، بررسی دقیق وضعیت استخوان فک است. دندانپزشک با استفاده از رادیوگرافی یا سیتیاسکن، میزان تراکم استخوان را اندازهگیری میکند. اگر استخوان کافی وجود نداشته باشد، باید قبل از کاشت از روشهای بازسازی استخوان استفاده شود. اقدام سوم، اصلاح سبک زندگی است. بیمارانی که سیگار یا قلیان مصرف میکنند باید مصرف آن را قطع یا به حداقل برسانند، زیرا دخانیات تأثیر بسیار منفی بر موفقیت ایمپلنت دارد.
اقدام چهارم، کنترل بیماریهای عمومی مانند دیابت و فشار خون است. این بیماریها اگر کنترل نشده باشند، میتوانند روند ترمیم بافتها را مختل کنند و احتمال شکست ایمپلنت را افزایش دهند. اقدام پنجم، آموزش بهداشت دهان به بیمار است. دندانپزشک باید روش صحیح مسواک زدن، نخدندان کشیدن و استفاده از دهانشویه را به بیمار آموزش دهد.
انجام این مراقبتها قبل از ایمپلنت، نهتنها شانس موفقیت درمان را افزایش میدهد بلکه روند ترمیم و سازگاری ایمپلنت با بدن را نیز تسهیل میکند. بنابراین رعایت دقیق این اقدامات برای بیماران لثهای اهمیت ویژهای دارد.
