توسط : درمان ایمپلنت دندان زمانی انجام میشود که رشد استخوان فک کامل شده باشد و سلامت عمومی فرد نیز مناسب باشد. به همین دلیل این روش از حدود ۱۸ سالگی به بعد انجام میشود. از طرف دیگر در سنین بالا نیز در صورت داشتن شرایط مناسب مانند تراکم استخوان کافی و نبود بیماریهای زمینهای فعال، امکان استفاده از ایمپلنت وجود دارد.
با اینکه این درمان به عنوان یک راهحل پایدار شناخته میشود، اما شرایط سنی افراد نقش مهمی در تصمیمگیری برای انجام آن دارد. سن بهتنهایی مانع قطعی برای دریافت ایمپلنت نیست، اما در کنار سایر عوامل جسمی و بالینی باید مورد توجه قرار گیرد تا نتایج موفقیتآمیزی حاصل شود.
ایمپلنت نوجوانان یا سالمندان چه شرایطی دارد؟
فرم تماس
نوجوانانی که دندان دائمی خود را از دست دادهاند، گاهی علاقه دارند زودتر ایمپلنت انجام دهند تا از فضای خالی دندان یا استفاده از پروتز موقتی خلاص شوند. با این حال، برای انجام ایمپلنت در نوجوانان، مهمترین شرط این است که رشد استخوان فک به پایان رسیده باشد. رشد فک معمولا تا حدود ۱۶ سالگی در دختران و ۱۸ سالگی در پسران ادامه دارد. اگر ایمپلنت زودتر از موعد در فکی که هنوز در حال رشد است انجام شود، احتمال دارد که ایمپلنت به درستی در استخوان باقی نماند یا موقعیت آن با رشد فک تغییر کند.
به همین دلیل متخصصان با کمک تصاویر رادیولوژی و بررسیهای بالینی از توقف کامل رشد اطمینان حاصل میکنند و سپس اقدام به کاشت ایمپلنت میکنند. علاوه بر سن، شرایطی مانند بهداشت دهان و دندان، نبود بیماریهای سیستمیک خاص، و آمادگی روانی بیمار برای پیروی از مراقبتهای پس از درمان هم برای نوجوانان اهمیت دارد.
در مورد سالمندان، موضوع کاملاً متفاوت است. برخلاف تصور عمومی، سن بالا بهخودیخود مانعی برای ایمپلنت نیست. افراد مسنی که دندانهای خود را از دست دادهاند، اگر از سلامت عمومی نسبی برخوردار باشند و تراکم استخوان فکشان کافی باشد، میتوانند کاندید مناسبی برای این درمان باشند.
شرایط خاصی مثل ابتلا به دیابت کنترلنشده، پوکی شدید استخوان، سابقه پرتودرمانی در ناحیه فک یا مصرف داروهای خاص مانند داروهای تضعیفکننده سیستم ایمنی نیاز به بررسی بیشتر دارد یا در برخی موارد مانع انجام ایمپلنت شود. با این حال، با پیشرفت روشهای درمانی، حتی بسیاری از این مشکلات نیز با مشاوره و آمادهسازی مناسب قابل مدیریت هستند.
مهمترین نکته برای سالمندان این است که قبل از شروع درمان، وضعیت جسمی آنها به دقت بررسی شود و طرح درمان بر اساس نیازها و توان بدنی آنها تنظیم شود. در نهایت، با رعایت اصول درمانی و مراقبتهای پس از آن، افراد مسن هم میتوانند از مزایای ایمپلنت بهرهمند شوند و کیفیت زندگیشان بهبود پیدا کند.
نقش سن در موفقیت درمان ایمپلنت دندانی بیشتر از آنکه مستقیم باشد، غیرمستقیم و وابسته به شرایط همراه سن است. به عبارت دیگر، نه سن پایین به معنای تضمین موفقیت است و نه سن بالا نشانه شکست حتمی.
در سنین پایین، اگر استخوان فک به رشد کامل نرسیده باشد، قرارگیری و پایداری ایمپلنت تحت تأثیر قرار میگیرد. در حالیکه در سنین بالا، کاهش تراکم استخوان یا بیماریهای مزمن میتواند روند درمان را تحت تأثیر قرار دهد. با این وجود، در هر دو گروه سنی، در صورت داشتن شرایط مناسب، احتمال موفقیت درمان بسیار بالا است.
آیا افراد مسن میتوانند ایمپلنت بگذارند؟
پاسخ این سوال بهطور قاطع بله است، البته مشروط به بررسیهای لازم. بسیاری از بیماران مسن با موفقیت درمان ایمپلنت را انجام دادهاند و توانستهاند عملکرد جویدن، صحبت کردن و زیبایی لبخند خود را بازیابند. با توجه به اینکه از دست دادن دندانها در سالمندی شایعتر است، تقاضا برای ایمپلنت در این گروه سنی هم بالا است.
برخلاف گذشته که تنها پروتزهای متحرک به عنوان گزینه جایگزینی دندان مطرح بود، امروزه ایمپلنت به عنوان یک راهحل ثابت و بادوام، تحولی در درمانهای دندانپزشکی سالمندان ایجاد کرده است. البته باید توجه داشت که برخی داروها یا شرایط فیزیکی خاص در افراد مسن ممکن است نیاز به تغییراتی در طرح درمان داشته باشد. به عنوان مثال، سالمندانی که داروهای ضد انعقاد خون مصرف میکنند یا سابقه بیماری قلبی دارند، باید با هماهنگی پزشک معالج وارد روند درمان شوند.
همچنین میزان استخوان باقیمانده در فک پایین و بالا برای انجام ایمپلنت اهمیت دارد که در صورت نیاز با پیوند استخوان قابل جبران است. نکته مثبت این است که بدن سالمندان نیز در بسیاری از موارد به خوبی با ایمپلنت سازگار میشود و میزان موفقیت درمان تفاوت چشمگیری با افراد جوان ندارد. در واقع، انگیزه بالای این افراد برای بازگشت تواناییهای ازدسترفته و توجه به مراقبتهای بعدی، عاملی مهم در نتایج موفق درمان است.
مقالات دیگر: درد بلیچینگ
تأثیر سن بر عملکرد و دوام ایمپلنت دندان
تأثیر سن بر عملکرد و دوام ایمپلنت دندان به صورت مستقیم چندان زیاد نیست، بلکه بیشتر به شرایطی وابسته است که در سنین مختلف وجود دارند. به عبارت دیگر خودِ سن عامل اصلی در موفقیت یا شکست ایمپلنت نیست، بلکه عواملی مانند کیفیت استخوان فک، وضعیت سلامت عمومی بدن، بهداشت دهان و دندان و پیروی از دستورات درمانی هستند که نقش تعیینکنندهای دارند.
در سنین پایین، مخصوصاً قبل از پایان رشد استخوان فک، امکان دارد که با رشد فک، موقعیت ایمپلنت در آینده دچار تغییر شود. به همین دلیل انجام ایمپلنت در کودکان یا نوجوانانی که هنوز رشد فکشان کامل نشده توصیه نمیشود و بهتر است تا پایان دوره بلوغ صبر شود.
در سنین بالا کاهش تراکم استخوان، ابتلا به بیماریهای مزمن یا مصرف برخی داروها روی روند درمان و جوش خوردن ایمپلنت تأثیر میگذارد. با این حال اگر بیمار سالمند از سلامت نسبی برخوردار باشد و استخوان کافی در فک داشته باشد، نتایج درمان ایمپلنت در او نیز کاملاً موفقیتآمیز خواهد بود. در واقع سن بالا بهتنهایی باعث کاهش دوام یا عملکرد ایمپلنت نمیشود.
نکته مهم دیگر مراقبتهای پس از ایمپلنت است. صرفنظر از سن، اگر فرد به بهداشت دهان و دندان خود توجه نکند یا مراجعات منظم به دندانپزشک را نادیده بگیرد، احتمال بروز مشکلاتی مانند عفونت اطراف ایمپلنت یا لق شدن آن افزایش پیدا میکند.
بنابراین آنچه بیشترین تأثیر را بر عملکرد و دوام ایمپلنت دارد، رعایت مراقبتهای صحیح و اجرای درست درمان است نه عدد سن. در نهایت میتوان گفت اگر شرایط جسمی مناسب فراهم باشد، در هر سنی میتوان از ایمپلنت دندان بهره برد و انتظار عملکرد بلندمدت از آن داشت.
مطلب بسیار مفیدی بود، مخصوصاً توضیحاتی که درباره ایمپلنت بدون جراحی و در مدت زمان کوتاه ارائه شده بود. بیان ساده و قابل فهم مطالب باعث شد حتی برای افرادی که اطلاعات تخصصی ندارند هم مفید و قابل استفاده باشه. ممنون بابت انتشار چنین محتوای کاربردی و بهروز در زمینه درمانهای دندانپزشکی.