روکش چسبی بهتره یا پیچ شونده

روکش ایمپلنت پیچی را انتخاب کنم یا چسبی؟ کدام نوع ایمپلنت را ترجیح می‌دهید! اگر اطلاعاتی درباره ایمپلنت دندان نداشته باشید، ممکن است متوجه نشوید دندانپزشک درباره چه موضوعی صحبت می‌کند. نکته اول این است که ایمپلنت‌های دندانی معمولاً با تاج یا بریج ترمیم می‌شوند. در این مطلب به طور جامع درباره انواع روکش ایمپلنت توضیح داده و مزایا و معایب هر کدام را بررسی خواهیم کرد. بنابراین قبل از انجام ایمپلنت و نصب روکش، پیشنهاد می‌کنیم این مقاله را با دقت بخوانید.

معرفی ایمپلنت چسبی و پیچی

هر ایمپلنت دندانی از سه بخش اصلی تشکیل شده است: فیکسچر فلزی که شبیه ریشه در لثه قرار می‌گیرد، اباتمنت که از خط لثه بیرون می‌آید و پروتز قابل مشاهده. علاوه بر این ویژگی‌های مشترک، ایمپلنت‌ها در مواردی نیز با هم تفاوت دارند. یکی از مهم‌ترین تفاوت‌ها، نحوه اتصال پروتز به ایمپلنت است که می‌تواند از طریق چسب یا پیچ انجام شود.در اتصال‌های چسبی، تاج به صورت سمان شده روی ایمپلنت قرار می‌گیرد، در حالی که ایمپلنت‌های پیچ‌شونده با استفاده از اباتمنت به پست پیچ می‌شوند. هیچ‌کدام از این روش‌ها روش درست یا نادرستی نیستند، بلکه هر دو مزایا و معایب خاص خود را دارند که هنگام انتخاب بهترین گزینه باید آن‌ها را در نظر بگیرید.

مقالات دیگر: بلیچینگ و مینای دندان

کدام نوع روکش برای ایمپلنت‌ دندان‌های عقبی مناسب‌تر است؟

برای دندان‌های خلفی، روکش‌های پیچی گزینه بهتری هستند. این روکش‌ها به دلیل دسترسی راحت‌تر در نواحی انتهایی دهان و قابلیت برداشتن آسان برای تعمیر، تعویض یا تمیز کردن، مزایای بیشتری نسبت به روکش‌های چسبی دارند.در دندان‌های عقبی، جویدن فشار زیادی به روکش وارد می‌کند و روکش‌های پیچی به دلیل اتصال مستقیم به ایمپلنت، استحکام و پایداری بیشتری دارند. همچنین اگر در آینده نیاز به تعمیر باشد، دندان‌پزشک می‌تواند بدون آسیب به روکش یا ایمپلنت، آن را باز کرده و دوباره نصب کند.

از سوی دیگر، روکش‌های چسبی در دندان‌های عقبی کمتر توصیه می‌شوند، چون احتمال باقی ماندن چسب اضافی زیر لثه وجود دارد که باعث التهاب و مشکلات لثه‌ای می‌شود. بنابراین اگر دوام و تعمیر آسان برایتان اهمیت دارد، روکش‌های پیچی انتخاب مناسبی برای دندان‌های خلفی هستند.

انتخاب روکش بر اساس زیبایی

زیبایی دندان‌های ایمپلنتی به‌خصوص در ناحیه قدامی اهمیت بالایی دارد. در این زمینه، روکش‌های چسبی به خاطر طراحی یکپارچه و نبود سوراخ پیچ، گزینه بهتری محسوب می‌شوند.

یکی از مزیت‌های مهم روکش‌های چسبی، نداشتن سوراخ پیچ روی سطح دندان است. در روکش‌های پیچی، حتی اگر سوراخ با کامپوزیت پوشانده شود، ممکن است روی رنگ و بافت دندان تأثیر بگذارد. این اختلاف رنگ به ویژه در دندان‌های جلویی که بیشتر دیده می‌شوند، می‌تواند از نظر زیبایی مشکل‌ساز باشد. در مقابل، روکش‌های چسبی ظاهری کاملاً یکنواخت دارند که آن‌ها را برای دندان‌های قدامی ایده‌آل می‌کند.

دلیل دیگر برتری روکش‌های چسبی در زیبایی، بازتاب نور بهتر است. روکش‌های پیچی به خاطر وجود سوراخ پیچ، نور را به شکل متفاوتی بازتاب می‌دهند، اما روکش‌های چسبی با سطح یکدست خود بازتاب نوری شبیه مینای دندان طبیعی ایجاد می‌کنند. این ویژگی باعث می‌شود دندان از هر زاویه‌ای طبیعی‌تر و هماهنگ‌تر دیده شود.
همچنین، هماهنگی بهتر با لثه از دیگر مزایای روکش‌های چسبی است. این روکش‌ها معمولاً طوری طراحی می‌شوند که مرز آن‌ها به شکل طبیعی با لثه ترکیب شود.

اما روکش‌های پیچی در برخی افراد، به ویژه کسانی که ضخامت لثه کمی دارند، ممکن است باعث تغییر رنگ نامطلوب لثه شوند. این تغییر گاهی به صورت لکه تیره در مرز بین روکش و لثه ظاهر می‌شود که می‌تواند زیبایی کلی را کاهش داده و نیاز به اصلاحات بعدی ایجاد کند.

کدام نوع روکش احتمال لق شدن کمتری دارد؟

روکش‌های پیچی به خاطر اتصال مستقیم به ایمپلنت، احتمال لق شدن کمتری دارند. در این روش، پیچ مستقیماً روکش را به اباتمنت وصل می‌کند که باعث استحکام و ثبات بیشتری نسبت به روکش‌های چسبی می‌شود. اگر پیچ در طول زمان کمی شل شود، دندان‌پزشک به آسانی می‌تواند آن را باز کرده و دوباره محکم کند بدون نیاز به تعویض روکش.

از سوی دیگر، در روکش‌های چسبی استحکام روکش کاملاً به قدرت چسب (سیمان دندانپزشکی) بستگی دارد. با گذشت زمان و تحت تأثیر فشار جویدن یا تغییرات دمای داخل دهان، چسب ممکن است تحلیل رفته یا ترک بخورد که باعث لق شدن روکش و نیاز به تعویض یا چسباندن مجدد می‌شود.

کدام نوع روکش قابلیت تعویض راحت‌تری دارد؟

روکش‌های پیچی به خاطر امکان برداشتن و جایگذاری مجدد، برای بیمارانی که نیاز به تعویض مکرر دارند گزینه مناسبی هستند. این قابلیت اجازه می‌دهد در صورت بروز مشکلاتی مثل شل شدن پیچ، شکستن روکش یا نیاز به تنظیمات، دندان‌پزشک بدون آسیب رساندن به ایمپلنت، روکش را باز کرده و دوباره نصب کند.این ویژگی برای بیمارانی که در معرض خطر بیشتری برای آسیب دیدن روکش هستند، مانند افراد سیگاری، کسانی که دندان قروچه دارند یا بهداشت دهان و دندان ضعیفی دارند اهمیت زیادی دارد.

در این گروه احتمال نیاز به تعویض یا تعمیر روکش در بازه‌های زمانی کوتاه‌تر وجود دارد و روکش‌های پیچی این امکان را بدون نیاز به تراشیدن یا آسیب به ساختار ایمپلنت فراهم می‌کنند.در مقابل، روکش‌های چسبی پس از نصب به سختی قابل برداشتن هستند و برای برداشتن آن‌ها باید روکش را تخریب کرد که ممکن است به اباتمنت یا ایمپلنت آسیب بزند. در نتیجه، در صورت بروز مشکل، بیمار باید کل روکش را تعویض کند که هزینه و زمان بیشتری می‌طلبد.به طور کلی، روکش‌های پیچی برای بیمارانی که احتمال تعویض یا تعمیر روکش در آینده برایشان وجود دارد، گزینه‌ای منطقی‌تر و اقتصادی‌تر محسوب می‌شوند.

برای بریج‌های ایمپلنت روکش چسبی بهتره یا پیچ شونده؟

بریج‌های ایمپلنتی وقتی استفاده می‌شوند که چند دندان در یک ناحیه از دست رفته باشند و نیاز به جایگزینی داشته باشند. در این شرایط، انتخاب بین روکش پیچی و چسبی اهمیت زیادی دارد، چون عواملی مثل استحکام، توزیع نیرو و قابلیت نگهداری طولانی‌مدت در موفقیت درمان نقش دارند. روکش‌های پیچی به دلیل استحکام بیشتر و توزیع یکنواخت نیرو، گزینه مناسب‌تری برای بریج‌های ایمپلنتی هستند.

در بریج‌های بلند که چند دندان را پوشش می‌دهند، فشار جویدن روی ایمپلنت‌ها بیشتر است. در سیستم پیچی، نیرو مستقیم به ایمپلنت و استخوان منتقل می‌شود، اما در روکش‌های چسبی، لایه چسب ممکن است تحت فشار ترک بخورد یا تحلیل برود.یکی از مزایای مهم روکش‌های پیچی در بریج‌های ایمپلنتی، امکان برداشتن و تنظیم مجدد است. اگر بعد از مدتی یکی از ایمپلنت‌ها نیاز به بررسی یا تعمیر داشته باشد، دندان‌پزشک بدون تخریب بریج می‌تواند آن را باز کرده و اصلاحات لازم را انجام دهد.

این ویژگی به خصوص برای بیمارانی که ریسک مشکلات دندانی یا نیاز به تنظیمات مکرر دارند اهمیت دارد. از طرف دیگر در بریج‌های چسبی، چسب باید استحکام کافی داشته باشد تا کل ساختار را روی ایمپلنت‌ها نگه دارد. با گذشت زمان و فشار مداوم، احتمال ضعیف شدن چسب و جدا شدن بریج وجود دارد.

این موضوع ممکن است باعث لق شدن روکش، شکستگی چسب و نیاز به تعویض کامل بریج شود که هم هزینه‌بر است و هم برای بیمار ناراحتی ایجاد می‌کند.همچنین در روش چسبی اگر بخشی از بریج آسیب ببیند، معمولاً امکان اصلاح آن بدون تخریب کل ساختار وجود ندارد، اما در سیستم پیچی دندان‌پزشک می‌تواند فقط قسمت آسیب‌دیده را تنظیم یا جایگزین کند.